#biebpraatje

#biebpraatje

Elke week een #biebpraatje. We maken zomaar een praatje met bezoekers in een van onze bibliotheken en dat levert elke keer weer een bijzonder verhaal op.

#biebpraatje met Sidiqa Dashti Zahib

In de bibliotheek van Asten is Sidiqa een vertrouwd gezicht, alleen gaat hier binnenkort verandering in komen. Op woensdag 26 april neemt ze afscheid en gaat ze met pensioen. Ze kan dan gaan genieten van haar vrije tijd, maar o wat zullen we haar gaan missen.
Sidiqa is vriendelijk, behulpzaam en zorgt dat de bieb er altijd keurig netjes uitziet. Altijd staat ze klaar om klanten te helpen, niets is haar teveel. Ze voelt feilloos de onzekerheid van klanten die voor het eerst binnenkomen aan en zeker als het gaat om mensen die proberen hier een nieuw leven op te bouwen. Ze herkent meteen de nationaliteiten en spreekt ze aan in hun moedertaal, of het nou Perzisch, Russisch, Arabisch of Engels is. Ze heeft begrip voor ze en helpt deze mensen waar ze maar kan. Hier zijn ze altijd erg dankbaar voor.
Met bijna alle oud-collega’s die al jaren niet meer bij de bieb werken heeft ze ook een speciale band opgebouwd. Ze komen allemaal regelmatig even binnen om Sidiqa te spreken.
Sidiqa heeft een bewogen leven achter de rug. Ze is geboren in Afghanistan en had het daar goed met haar man en drie dochters. Sidiqa gaf les in geschiedenis en literatuur op een middelbare school. Toen 23 jaar geleden de Taliban het land binnenviel, moest ze vluchten omdat het leven daar niet meer veilig was.
Ze is in Nederland terecht gekomen en na een jaar in een asielzoekerscentrum is ze in Someren gaan wonen, waar ze een nieuw leven probeerde op te bouwen. Het viel niet mee om Nederlands te leren en zich aan te passen aan onze cultuur en gewoontes. Ze mocht les geven aan de onderbouw op een middelbare school en heeft een half jaar stage gelopen op het Varendonck. Maar de taal bleef toch een struikelblok.
Ze zou 2 jaar gaan werken bij de bibliotheek om de taal beter onder de knie te krijgen. In het begin was ze onzeker, maar ze werd er meteen liefdevol ontvangen en kon hier al haar verhalen kwijt. De bibliotheek werd al snel haar tweede thuis en ze wilde eigenlijk na die tijd niet meer weg, maar helaas was er geen budget voor deze baan. Een journalist schreef een groot artikel in de krant hierover en uiteindelijk heeft de gemeente, Atlant en de bibliotheek haar een baan van 36 uur aangeboden en mocht ze blijven.
Sidiqa is erg dankbaar voor alle liefde, respect en begrip van collega’s en oud-collega’s, ze zal dit haar hele leven blijven koesteren. Ook is ze erg dankbaar voor alle mooie momenten die ze samen met klanten heeft kunnen delen.
In 2002 ging ze voor het eerst weer terug naar haar geboorteland, ze was  ongelooflijk verdrietig om te zien dat er helemaal niets meer overeind stond. De kinderen hadden geen scholen meer en kregen les in de buitenlucht, in weer en wind. Ze wilde zo graag iets doen voor deze kinderen.
Na lang nadenken heeft ze met haar dochter een stichting opgericht. Met hulp van collega’s, klanten en het vrouwennetwerk van Someren is toen geld ingezameld om een school te kunnen bouwen in Zamanabad in de provincie Herat. Samen met haar broer heeft ze de grond van haar opa, die nog in bezit van de familie was, geschonken aan de regering en daar is de school op gebouwd.
Honderden mensen hebben Sidiqa gesteund en geholpen waar ze maar konden om dit grootse plan te kunnen realiseren. Het geld dat ze inzamelde heeft de “Stichting wilde ganzen” verdubbeld, zo was het mogelijk om samen met de burgemeester daar de eerste steen te gaan leggen.
In 2006 is de Dashtischool geopend. De meer dan 1000 leerlingen daar zijn nog steeds erg dankbaar voor alles wat Sidiqa voor hen gedaan heeft. Dit jaar gaat er voor het eerst een meisje van deze school studeren in Amerika, een ongelooflijke prestatie.
In 2015 heeft Sidiqa helemaal alleen 800 km naar Santiago de Compostela gelopen. Ze heeft daar meegemaakt dat alle mensen van over de hele wereld,  in vrede samen de tocht maakten, van welk ras, kleur of land ze ook waren. Haar grootste wens is dat ook mensen hier zo in vrede samenleven en elkaar helpen, begrijpen en liefhebben.
Sidiqa wij wensen je nog heel veel mooie jaren met je man, kinderen en kleinkinderen. Ga lekker genieten, maar kom regelmatig nog eens binnen want we gaan je ongelooflijk missen. ^gw